Szlify fantazyjne

Chociaż diament znany jest już od ponad dwóch tysięcy lat, dopiero w XIII wieku dokonano pierwszej obróbki w celu zwiększenia wrażeń optycznych. Wcześniej wykorzystywano tylko kamienie surowe, nietknięte ręką człowieka. Około 1400 r. stworzono tzw. ‘kamień gruby', ośmiokątny kryształ o rozległej płaskiej powierzchni. Kolejno opracowano ‘kamień cienki', który powstał na skutek oszlifowania dwóch wierzchołków ośmiościanu.

Następnie dzięki rozwoju technologii, tj. zastosowaniu tarczy szlifierskiej, od końca XV w. nastał dynamiczny rozwój sztuki szlifierskiej. W 1465 roku w belgijskim mieście Brugia po raz pierwszy oficjalnie ustalono zawód szlifierza diamentów, co przyczyniło się do rozkwitu regionu Antwerpii jako głównego ośrodka handlu diamentami.

Najbardziej znany po dziś dzień, a jednocześnie najdoskonalszy współczesny szlif to szlif brylantowy, który został opracowany w 1910 r., na bazie dziewiętnastowiecznego ‘szlifu starszego'. Jest on jednym z najbardziej popularnych szlifów, pozostaje najtrudniejszą do wykonania formą.

Niemniej jednak inne szlify zazdrośnie czarują oryginalnością, fantazyjnością i zaskakującą magią blasku, tworząc poważną konkurencję dla brylantu.

Szlif ‘princessa' jest pełną fantazji formą szlifu brylantowego o ośmiokątnej symetrii tafli. Dodatkowe fasety tego szlifu tworzone są nie przez fragmentację zwykłych faset, lecz układają się jedna obok drugiej, tworząc prawdziwie spektakularny efekt - kamień migocze wyjątkowo efektownie, zwłaszcza gdy jest w ruchu.

Szlify ‘gruszka' i ‘serce' również pochodzą od szlifu brylantowego i różnią się kształtem oraz liczbą (od czterech do dziesięciu) faset głównych i ich położeniem.

Ujmujący prostotą i elegancją szlif szmaragdowy jest prostokątną lub kwadratową formą szlifu o ściętych narożach.

Drukuj     Powiadom znajomego